Oglądałem wczoraj i bez rewelacji, ot takie kino familijne niezbyt wysokich lotów, do tego słabe efekty specjalne: "plastikowe" dinozaury, które nie potrafią nawet porządnie odgryźć nogi, ale bez problemów demolują samochody, strzały z działka plazmowego to już żenada, lepsze efekty widziałem na własnym blaszaku grając np w crysis. Jedyne co naprawdę może się podobać, to dżungla, bujna, aż kipiąca życiem i świetnie zrobiona

Drzewa głosów, tsayheylu i cały ten ekosystem Pandory mamy na ziemi w postaci internetu, stąd prosta analogia: Każdy Na'vi ma w głowie router i co "wystawi na nim na zewnątrz" to zobaczy ktoś, kto się do niego podłączy

Wydaje mi się, że nie chodzi o bezpośrednie czytanie w myślach, od tego można by zwariować, raczej o odczuwanie tego samego co partner, myślę, że świetnie to ujął nasz forumowy kolega Fan w swoim fanficku

Kiedyś mówiłem, że zazdroszczę Ci wyobraźni, opisywanie świata, którego nikt nigdy nie widział, na podstawie jego fragmentów widzianych w filmie to coś niesamowitego. "Żywy" aparat oddechowy chociażby
Tak trochę po za tematem, to Śp. Stanisław Lem był w stanie ogarnąć swoją wyobraźnią najodleglejsze krańce wszechświata, ale w jego robotach (cyborgach) musiały się żarzyć lampy, ewolucji do krzemu już nie ogarniał

Nie trzeba szukać aż tak daleko, chociażby nasze góry stołowe, wprawdzie nie lewitują, ale i tak robią niesamowite wrażenie gdy się chodzi pośród głazów wielkości domu, który trzyma się na podstawie wielkości talerza
Co do głównego tematu, czy chciałbym mieszkać na Pandorze ? TAK, ale jako Na'vi, nie człowiek. Co mi po całym bogactwie jej ekosystemu, skoro nie mam więzi neuronalnej. Ikran by mnie zjadł na śniadanie zanim bym go jakoś okiełznał, o dyskomforcie noszenia cały czas maski p. gazowej już nie wspomnę